Z Biłgoraja do Warszawy, czyli o pracy inżyniera i zarządcy stołecznych mostów

Dla większości ludzi most to po prostu przeprawa - kawałek drogi nad wodą, którym kierowcy pokonują dany odcinek. Dla Krzysztofa Barcala to coś zupełnie innego.

- Mosty i wiadukty to nie są martwe, nieruchome bryły. To prawdziwe, żywe organizmy - mówi. Jak tłumaczy, stal w konstrukcji działa niczym układ nerwowy i mięśniowy, elastycznie reagując na zmiany temperatury i codzienny ruch tysięcy pojazdów, a beton pełni funkcję szkieletu, który z czasem twardnieje, dojrzewa, ale też się starzeje. Praca inżyniera i zarządcy mostowego to ciągłe wsłuchiwanie się w ten puls obiektu - dodaje.

Najpierw Biłgoraj, potem WAT

Historia Krzysztofa Barcala zaczęła się w Biłgoraju, gdzie się wychował i skończył I LO im. ONZ o profilu matematyczno-fizycznym. Jak sam podkreśla, fascynacja mostami nie wzięła się znikąd - to zasługa jego ojca, inżyniera budowy dróg i mostów, który zabierał go w teren na pomiary.

- Od małego z podziwem obserwowałem jego pracę, to, jak precyzyjnie rysował projekty, jak rozmawiał z ludźmi i z jaką wiedzą techniczną się wypowiadał - wspomina. Jak sam przyznaje, to właśnie tata zaszczepił w nim styl myślenia i szacunek do zawodu.

Kolejnym krokiem były studia na kierunku budownictwo, specjalność drogowo-mostowa, w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Zanim jednak Biłgorajanin objął obecne stanowisko, przeszedł przez niemal każdy etap branży: pracował przy realizacji dużych inwestycji budowlanych w całym kraju - od Rabki-Zdrój, przez Kraków, po Kartuzy, Gorzów Wielkopolski i Bydgoszcz - zajmował się projektowaniem, a później trafił do administracji rządowej w Ministerstwie Infrastruktury, gdzie brał udział w pracach komitetu technicznego mostownictwa.

Praca, od której zależy życie miasta

Dziś, jako Naczelnik Wydziału Utrzymania Mostów w warszawskim ZDM, Barcal zarządza infrastrukturą, której skala robi wrażenie: to aż 67 mostów, 161 wiaduktów, 39 estakad, 53 mury oporowe, 43 przejścia podziemne oraz 124 przepusty. Od stanu tych obiektów zależy codzienne funkcjonowanie stolicy.

Praca na tym stanowisku oznacza podejmowanie decyzji, które ważą na bezpieczeństwie mieszkańców i finansach miasta idących w miliony złotych.

- Jeśli gra toczy się o stabilność przeprawy i bezpieczeństwo mieszkańców, nie ma miejsca na półśrodki - bezpieczeństwo jest wartością bezwzględną i jest warte każdej ceny - podkreśla Barcal. Jak dodaje, ostateczną decyzję finansową podejmuje zawsze Dyrekcja ZDM, jednak jego rekomendacje opierają się na twardych ekspertyzach technicznych i pracy całego zespołu inżynierów.

Szczególnym wyzwaniem w jego karierze była praca przy zabytkowym wiadukcie księcia Józefa Poniatowskiego - obiekcie zburzonym w czasie wojny i odbudowanym, kryjącym w konstrukcji niespodzianki z przeszłości.

- To niezwykle trudna sztuka kompromisu między zachowaniem zabytkowej tkanki a współczesnymi wymogami bezpieczeństwa i nośności - opowiada, dodając, że każde przedłużające się prace remontowe budzą emocje i presję ze strony mieszkańców oczekujących sprawnego transportu.

Fundament zbudowany w Biłgoraju

Pytany, czy pochodzenie z mniejszego miasta było w jego karierze przeszkodą, Krzysztof Barcal odpowiada:

- Absolutnie nigdy nie miałem z tego powodu kompleksów - zaznacza. Jak przekonuje, prawdziwym wyzwaniem nie było pochodzenie, lecz zbudowanie pozycji zawodowej od zera, bez gotowej sieci kontaktów, oraz zdobycie zaufania w branży, w której - jak mówi - "na zaufanie pracuje się latami".

Za to, co dał mu Biłgoraj, jest wdzięczny do dziś.

- Nauczono mnie tu szacunku do pracy, pokory wobec wiedzy oraz autentycznej życzliwości do ludzi - mówi. Te cechy, jak przyznaje, procentują każdego dnia w relacjach z inwestorami, podwykonawcami i pracownikami.

Praca pod presją i ciągła odpowiedzialność za bezpieczeństwo setek tysięcy ludzi to codzienność, z którą trzeba sobie jakoś radzić. W sytuacjach kryzysowych stawia na spokój i dialog, a nie szukanie winnych.